World of Warcraft D&D boek kiest voor paraphrase, niet voor MMO-kopie

Wizards of the Coast en Blizzard brengen een World of Warcraft D&D boek uit dat Azeroth, bekende personages en speelbare rassen naar tafel brengt. Maar volgens de makers moet je geen MMO-nabootsing verwachten: raids, lootgrind en andere online systeemlogica zijn bewust aangepast aan D&D.

Het aankomende World of Warcraft D&D boek klinkt voor fans als een logische match, maar het project is nadrukkelijk geen poging om World of Warcraft één-op-één naar de speeltafel te vertalen. In plaats daarvan kiest Wizards of the Coast voor een aangepaste versie van Azeroth, met bekende rassen, personages en dungeons, maar zonder de systemen die de MMO tot MMO maken.

World of Warcraft D&D – World of Warcraft D&D boek kiest voor paraphrase, niet voor MMO-kopie
De cover van World of Warcraft D&D toont hoe Blizzard en Wizards of the Coast Azeroth naar de speeltafel halen, met herkenbare helden en een nieuwe tabletop-aanpak.

Meer technologienieuws vind je op de TostieTech Tech-nieuwspagina.

World of Warcraft D&D brengt Azeroth naar de speeltafel

Het boek verschijnt op 17 november en telt 256 pagina’s. De eerste beschrijvingen maken duidelijk dat het niet gaat om een kleine settinggids, maar om een uitgave die vol zit met nieuw materiaal. Naast veel nieuwe illustraties bevat het boek namelijk een flinke hoeveelheid speelbare content die World of Warcraft direct naar D&D moet vertalen, zonder de basis van het tabletopspel los te laten.

Een van de grootste spelelementen zijn de zestien speelbare species uit World of Warcraft. Een deel daarvan was al bekend uit D&D, zoals dwarf, elf, goblin, human en orc. Daar komen een reeks nieuwe opties bij die specifiek uit WoW worden overgenomen: dracthyr, draenei, earthen, forsaken, haranir, mechagnome, pandaren, tauren, troll, vulpera en worgen. Daarmee krijgt de speler veel meer keuze uit herkenbare rassen uit Azeroth, maar dan in een vorm die past bij D&D.

Ook op het gebied van klassen en subklassen wordt het aanbod uitgebreid. Het boek introduceert onder meer Oath of the Ebon Blade en Oath of the Holy Paladin, plus de Demon Hunter Ranger, Shadow Domain en Discipline Domain Cleric en Path of the Elements Barbarian. Sommige van die opties zijn duidelijk geïnspireerd op WoW-specifieke rollen of archetypen, terwijl andere bestaande D&D-klassen een nieuwe invulling geven. Daarnaast zijn er bijgewerkte versies van bestaande opties, zoals Sashbuckler Rogue, Path of the Spiritual Guardian en Warrior of Mystic Brews Monk. Zo mikt het boek niet alleen op herkenning, maar ook op variatie voor bestaande D&D-groepen.

Verder voegt de uitgave 60 nieuwe spells toe. Die zijn bedoeld om het gevoel van WoW op te roepen binnen de regels van D&D, zonder dat het spel zich als een MMO hoeft te gedragen. Crafting wordt eveneens aangepast, zodat professions uit WoW een plek krijgen aan tafel. Daarmee krijgt het boek niet alleen nieuwe personages en magie, maar ook een systeemlaag die aansluit op bekende onderdelen van de videogameversie.

Het World of Warcraft D&D boek laat MMO-logica bewust los

De meest opvallende keuze is juist wat er níet in het boek zit. Er zijn geen raids zoals in World of Warcraft zelf, en iconische raidlocaties zoals Onyxia’s Lair zijn herwerkt tot ontmoetingen voor kleine groepen van vier of vijf spelers. Dat is een bewuste aanpassing, want volgens principal designer James Wyatt werkt het simpelweg niet om MMO-regels rechtstreeks over te nemen.

Wyatt wees er tijdens een briefing op dat D&D niet is gebouwd rond twintig of veertig spelers die samen tegen één eindbaas vechten. Ook het idee van steeds opnieuw dezelfde tegenstander verslaan voor tiered loot past volgens hem niet bij de tabletopervaring. D&D-gevechten duren langer, personages dragen geen losse uitrustingssets zoals in een MMO en spelers kunnen niet zomaar sterven om daarna via een Spirit Healer terug te keren. Al die systemen zijn onderdeel van hoe World of Warcraft als online game werkt, maar zouden op tafel eerder botsen met de manier waarop D&D normaal speelt.

Juist daarom gebruikt Wyatt liever het woord paraphrase dan translation. Daarmee maakt hij duidelijk dat het boek niet probeert om WoW-regels woord voor woord om te zetten, maar om de sfeer en de inhoud van de wereld op een andere manier bruikbaar te maken. De tafelversie moet dus wel de trappings van World of Warcraft hebben, maar niet de reken- en progressielogica van de computer game. Volgens Wyatt zou een directe vertaling juist leiden tot een ontevredenstellende ervaring, omdat D&D-spelers niet bedoeld zijn om te grinden of om dezelfde boss telkens opnieuw te bevechten.

Ook de bekende Horde-versus-Alliance-tegenstelling is minder hard vastgelegd dan in de game. In het boek bepaalt de dungeon master hoe belangrijk dat conflict is binnen een campagne. Daarmee blijft er ruimte voor groepen die de klassieke factionstrijd willen uitspelen, maar ook voor campagnes waarin dat element veel minder centraal staat. Dat sluit aan bij het bredere doel van het project: WoW herkenbaar maken, maar wel binnen de flexibele structuur van D&D.

World of Warcraft D&D – World of Warcraft D&D boek kiest voor paraphrase, niet voor MMO-kopie
De box art van de Dungeons & Dragons-uitgave benadrukt de ‘gameplay expansion’: een groter Azeroth met dungeons en monsters, maar dan in een vorm die voor D&D werkt.

Bekende WoW-elementen blijven wel aanwezig

Ondanks die aanpassingen zit het boek vol herkenbare onderdelen uit World of Warcraft. Hele Azeroth is inbegrepen, expansies inbegrepen, en spelers krijgen de vrijheid om bekende locaties te verkennen en ze aan te passen aan hun eigen campagne. Dat betekent dat het boek niet alleen losse verwijzingen bevat, maar een brede setting neerzet waarin veel van de bekende wereld beschikbaar blijft.

Daar horen ook bekende personages bij. Onder meer Illidan, Arthas en Sylvanas komen voorbij, wat meteen duidelijk maakt dat Wizards of the Coast inzet op iconische namen uit verschillende delen van de WoW-geschiedenis. Die personages zijn niet alleen bedoeld als fanservice, maar ook als herkenbare ankerpunten in een wereld die spelers zelf verder kunnen invullen.

Daarnaast bevat het boek een reeks dungeons, waaronder Dire Maul, Scarlet Monastery, Ragefire Chasm en Shadowfang Keep. Ook die zijn opnieuw vormgegeven voor tabletopgebruik. Het gaat dus niet om een simpele kopie van de bestaande gamecontent, maar om een versie die bruikbaar is binnen de manier waarop D&D speelt en structureert.

Volgens Wyatt is dat precies de reden waarom het project werkt als een paraphrase in plaats van een letterlijke vertaling. Het boek wil de feel van World of Warcraft oproepen en tegelijkertijd de vrijheid van D&D behouden. Spelers kunnen daardoor interactie hebben met de wereld op een manier die in de MMO niet mogelijk is: ze kunnen met iedereen praten die ze tegenkomen en met alles omgaan wat ze zien. Dat is volgens Wyatt de kracht van een tabletopgame, en precies de reden waarom Azeroth in deze vorm breder inzetbaar is dan in de originele online versie.

TostieTech duiding

De kern van dit project zit in de keuze om World of Warcraft niet te behandelen als een regelsysteem, maar als een setting. Dat is logisch: een MMO leunt op doorlopende progressie, herhaalbare gevechten, lootstromen en vaste groepsgrootte, terwijl D&D draait om afgeronde sessies, improvisatie en één spelbegeleider die de wereld kan bijsturen. Juist daarom zou een directe MMO-vertaling op papier aantrekkelijk kunnen lijken, maar aan tafel snel botsen met hoe D&D werkt.

Interessant is dat Wizards of the Coast en Blizzard bestaande WoW-elementen niet alleen overzetten, maar ze ook bewust herontwerpen voor tabletopgebruik. De omzetting van raids naar ontmoetingen voor vier of vijf spelers is daar het duidelijkste voorbeeld van. Daarmee wordt het boek minder een opsomming van bekende WoW-mechanieken en meer een brug tussen twee spelvormen. Voor spelers betekent dat vooral dat de herkenbaarheid van Azeroth behouden blijft, terwijl de campagne toch als D&D moet spelen.


Bron: Eurogamer

Geef een reactie