Resonance: A Plague Tale Legacy is een prequel die de serie een nieuwe richting geeft zonder de kern kwijt te raken. Asobo Studio zet dit keer in op zwaardere gevechten, meer puzzels en ruigere verkenning, maar volgens Eurogamer wordt de sterke opbouw in de tweede helft ondermijnd door een bijna ondraaglijk sombere afronding.

Meer technologienieuws vind je op de TostieTech Tech-nieuwspagina.
Nieuwe accenten in Resonance: A Plague Tale Legacy
Waar eerdere A Plague Tale-games vooral draaiden om stealth, improvisatie en het ontvluchten van overmacht, voegt Resonance: A Plague Tale Legacy daar nadrukkelijk zwaarder actiegericht design aan toe. Hoofdpersoon Sophia is minder geschikt voor sluipen dan Amicia en krijgt daarom een prominente rol in directe confrontaties. Dat vertaalt zich in zwaardgevechten met een parry-systeem, een poise-meter voor vijanden en een flexibel upgradesysteem dat spelers snel laat schakelen tussen bijvoorbeeld een sterkere dodge of een korter parryvenster.
Die opzet lijkt bewust minder rigide dan een klassieke skill tree. In plaats van een lange lijst kleine stat-upgrades biedt het spel een beperkt aantal zinvolle verbeteringen die je bovendien kunt respeccen. Eurogamer noemt dat een slimme keuze, omdat het de gevechten toegankelijk houdt zonder alles op één speelstijl vast te pinnen. Ook de gear-systematiek draagt daaraan bij: armbanden, kralen en andere voorwerpen leveren concrete voordelen op, zoals meer kans om pijlen te ontwijken of een dodelijke klap te overleven.
Resonance: A Plague Tale Legacy leunt op verkenning en puzzels
Naast combat legt Resonance: A Plague Tale Legacy veel nadruk op verkennen en puzzelen. Asobo zou zich hier volgens de review deels laten inspireren door oudere Tomb Raider-games: er is weinig handholding, geen kaart en de hintfunctie stuurt slechts voorzichtig in de juiste richting. Vooral in het midden van de game zorgt dat voor momenten waarop spelers zelf moeten zoeken, observeren en verbanden leggen.
De omgeving speelt daarbij een grote rol. Het spel zet regelmatig in op mechanische ruimten, oude ruïnes en Minoïsche puzzels waarin lichtreflectie, schakelaars en verborgen doorgangen centraal staan. De review noemt die puzzels niet per se baanbrekend, maar wel plezierig en belonend. Kleine details, zoals Sophia’s notities in haar dagboek waarin ze aanwijzingen schetst en extra observaties geeft, helpen om de verkenning vloeiender en persoonlijker te maken. Dat past bij het beeld van een studio die nadrukkelijk probeert om de serie mechanisch verder uit te bouwen.
Sterke eerste helft, zwaardere tweede helft
Volgens Eurogamer zit de grootste kracht van Resonance: A Plague Tale Legacy in de eerste helft. Daar combineert de game puzzelgedreven verkenning, beperkte gevechten en luchtigere dialogen tussen Sophia en Leni op een manier die zowel spanning als karakter oplevert. De gesprekken tussen die twee geven het verhaal een onverwacht losse toon, zelfs wanneer de situatie al snel weer omslaat naar geweld en gevaar.
Daar staat tegenover dat de tweede helft van het spel steeds nadrukkelijker inzet op horror, verval en lichamelijke ellende. Nieuwe bedreigingen maken sluipen spannender, onder meer doordat licht, geluid en beweging een rol spelen in hoe je ze ontwijkt. Toch vindt Eurogamer dat Asobo opnieuw doorschiet in de hoeveelheid trauma en gruwel. De recensie merkt op dat de finale van het spel het plezier van de eerdere uren deels weghaalt, juist doordat de ellende zwaarder gaat wegen dan de mechanische vernieuwing.
Wat de review zegt over de serie zelf
De review plaatst Resonance: A Plague Tale Legacy ook nadrukkelijk binnen de identiteit van de reeks. A Plague Tale wordt omschreven als spiritueel double-A: ambitieus, sfeervol en technisch vaak indrukwekkend, maar niet zo groot of glad als de grootste first-party producties. Volgens Eurogamer is dat juist een kwaliteit, omdat Asobo keuzes maakt die in een grotere blockbuster mogelijk zouden worden afgevlakt.
Tegelijk laat Resonance zien dat die identiteit nog steeds schuurt. Het spel probeert dichter tegen het AAA-model aan te kruipen met meer systeemrijke gevechten en meer open verkenning, maar behoudt tegelijk die eigen, wat eigenwijze structuur. Daardoor voelt het volgens de review niet als een nette imitatie van een grotere serie, maar als een prequel die nieuwe ideeën test zonder de eigen randen volledig weg te poetsen.
TostieTech duiding
Resonance: A Plague Tale Legacy lijkt vooral interessant omdat Asobo de serie niet simpelweg herhaalt. De keuze om Sophia centraal te zetten, en haar niet als stealth-specialist maar als actievere vechter neer te zetten, geeft de game een andere mechanische basis dan de eerdere delen. Dat is inhoudelijk logisch voor een prequel met een nieuw hoofdpersonage, en het maakt ook duidelijk dat de studio de formule bewust wil openbreken.
Tegelijk zit daar precies de spanning van deze release: meer combat en meer vrijheid leveren niet automatisch een betere balans op. Uit de review blijkt dat de eerste helft van de game goed samenvalt tussen verkenning, puzzels en gevechten, maar dat de tweede helft zwaar leunt op ellende en confrontatie. Dat maakt duidelijk dat de serie nog altijd zoekt naar een stabiel evenwicht tussen sfeer, actie en pacing. Voor spelers die vooral de combinatie van sterke omgevingen, slimme puzzels en karakterinteractie waarderen, lijkt Resonance daardoor aantrekkelijker dan voor wie de reeks vooral om stealth speelde.
Bron: Eurogamer
