Tijdens het CharIN Testival 2026 werd opnieuw duidelijk dat interoperabiliteit blijft een hardnekkige uitdaging in laadinfrastructuur. Zelfs bij een demonstratie met hoog vermogen duurde het meerdere pogingen voordat auto en laadpunt elkaar goed vonden. De boodschap van het event is helder: meer kilowatts zijn mooi, maar zonder betrouwbare communicatie tussen voertuig, lader en net blijft laden kwetsbaar.

Meer technologienieuws vind je op de TostieTech Tech-nieuwspagina.
Interoperabiliteit blijft in de praktijk lastig
Het CharIN Testival & Conference Europe is opgezet als een gecontroleerde testomgeving waarin voertuigen, laadsystemen en componenten van verschillende fabrikanten samenkomen. Juist dat maakt het event interessant: daar wordt niet alleen gekeken naar maximale prestaties, maar vooral naar de vraag of combinaties ook in de praktijk functioneren als ze uit verschillende ecosystemen komen. Voor CharIN is interoperabiliteit daarbij de kern van het evenement, niet een bijzaak.
De demonstratie met een Mercedes-AMG maakte dat meteen zichtbaar. De stekker zat aangesloten, maar het laadproces kwam niet direct op gang en pas na meerdere pogingen ontstond er communicatie tussen voertuig en laadstation. Daarmee liet het event zien dat zelfs in een testsetting het opstarten van een laadsessie nog altijd gevoelig is voor afstemming tussen systemen. Volgens CharIN CTO Michael Keller is dat precies waar de sector naar moet kijken: voor eindgebruikers is niet alleen belangrijk hoeveel vermogen een laadpunt kan leveren, maar vooral of een willekeurige combinatie van auto en laadpunt ook daadwerkelijk werkt.
CharIN vat dat zelf samen met de vergelijking met “speed dating”. Voertuigen en laadhardware worden daarbij bewust met elkaar gekoppeld om te zien of ze technisch op elkaar aansluiten. Dat is relevant voor individuele bestuurders, maar net zo goed voor exploitanten van laadpleinen en wagenparken. Zij kunnen zich immers niet veroorloven dat laden alleen werkt als alle onderdelen van één fabrikant komen of als de omstandigheden perfect zijn. De centrale les van het Testival is daarom dat interoperabiliteit niet los te zien is van betrouwbaarheid in dagelijks gebruik.

Interoperabiliteit blijft bij ISO 15118-20 en MCS
CharIN ziet een groot deel van de recente vooruitgang in ISO 15118-20, de tweede generatie communicatie tussen elektrische voertuigen en laadinfrastructuur. Keller noemt vooral de implementatie van die standaard in voertuigen een belangrijke stap. De standaard zelf beschrijft de communicatielaag, maar niet de fysieke stekker van MCS. Voor die mechanische interface verwijst CharIN naar IEC TS 63379.
In juli 2026 verscheen een amendement op ISO 15118-20: ISO 15118-20:2022/Amd 1:2026. Daarin zijn onder meer uitbreidingen voor MCS-diensten, AC-DER-toepassingen voor netintegratie en een aangepast beveiligingsconcept opgenomen. Daarmee wordt duidelijk dat de standaard verder groeit dan alleen laden op hoog vermogen. Ook functies rond netkoppeling en beveiliging krijgen een plek, en juist dat maakt het belang van consequente implementatie groter.
De ervaringen uit Arnhem eerder dit jaar onderstrepen dat. Daar testte CharIN al ISO 15118-20 Amendment 1, TLS 1.3 en de mechanische compatibiliteit van MCS-stekker en inlet. Vooral compatibiliteit en vergrendelingsmechanismen kwamen toen als aandachtspunten naar voren. Dat is een belangrijk verschil tussen een standaard op papier en een werkend systeem in de praktijk: pas als fabrikanten dezelfde afspraken op dezelfde manier implementeren, ontstaat echte interoperabiliteit.
Voor MCS lijkt de basis volgens CharIN inmiddels grotendeels aanwezig. Sinds 2018 werkt de organisatie met meer dan 120 leden aan het systeem. Keller geeft aan dat er al voldoende laadstations beschikbaar zijn en dat er ook trucks zijn uitgerust met MCS, maar nog niet in de benodigde volumes. Het Testival laat tegelijk zien dat de technologie concreet wordt: er worden al laadsnelheden genoemd van tot 1.000 kW voor de Mercedes-Benz eActros 600, 750 kW voor de MAN eTGX en 700 kW voor de Volvo FH Aero Electric. Daarmee verschuift de aandacht van pure technische haalbaarheid naar toepassing en uitrol.
MCS, V2G en netkoppeling maken het systeem complexer
Hoe meer functies aan laden worden gekoppeld, hoe groter de technische complexiteit wordt. CharIN noemt daarbij expliciet Plug & Charge, Smart Charging, hogere laadvermogens en bidirectionele energiestromen. Voor al die toepassingen is niet alleen geschikte hardware nodig, maar ook een uniforme implementatie van de communicatie-standaarden. De uitdaging zit dus niet meer in één onderdeel, maar in de samenhang tussen voertuig, laadpunt, software en energiebeheer.
Bij zwaar transport heeft MCS bovendien directe gevolgen voor het ontwerp van voertuigen en laadpleinen. De positie van de laadpoort beïnvloedt bijvoorbeeld de kabelgeleiding, de indeling van parkeervakken en de verkeersstroom op het laadterrein. Bij megawattvermogens worden daarnaast ook de netaansluiting, load management en stationaire batterijopslag centrale ontwerpvragen. Dat maakt de uitrol van MCS meer dan een kwestie van alleen een krachtiger laadpunt plaatsen.
Voor Vehicle-to-Grid wordt interoperabiliteit nog breder. Daarbij moet niet alleen de communicatie tussen voertuig en laadpunt kloppen, maar ook die met energiebeheer, backends en signalen uit het elektriciteitsnet. CharIN beschouwt V2G en compliance-tests met Europese netvereisten nog altijd als relatief vroeg in ontwikkeling. In de praktijk betekent dit dat de sector niet alleen laadtechniek test, maar een steeds groter systeem van onderling afhankelijke schakels.
Op de publieksdag werd bovendien zichtbaar dat de technische uitdaging samenvalt met een bredere systeemvraag. CharIN benadrukte daar expliciet de verbinding tussen laadinfrastructuur en het energiesysteem. Voor toepassingen als V2G zijn veel partijen nodig die hun processen op elkaar afstemmen, omdat een succesvolle implementatie verder reikt dan de laadpaal alleen.

Lokale netcapaciteit en standaardisatie bepalen het tempo
Niet alleen de techniek, ook de randvoorwaarden bepalen hoe snel laadinfrastructuur kan worden uitgerold. Op de publieksdag spraken vertegenwoordigers van lokale overheid, de energiesector en normalisatieorganisaties over de praktische hindernissen van uitbreiding. Daarbij kwam naar voren dat de implementatie van de energietransitie vooral lokaal wordt beslist, en dus ook daar tegen grenzen aanloopt.
Districtsbestuurder Meinolf Haase verwees naar ervaringen uit de gemeentelijke praktijk. In zijn gebied is inmiddels ongeveer de helft van het publieke wagenpark geëlektrificeerd, terwijl gemeentelijke eigendommen nog verder met zonnepanelen moeten worden uitgerust. Tegelijkertijd is niet elke beleidsregel even eenvoudig in de praktijk toe te passen. Dat onderstreept dat het tempo van de uitrol niet alleen afhangt van technische beschikbaarheid, maar ook van bestuurlijke en organisatorische haalbaarheid.
Claudia Lorenz van de energie-techniekvereniging binnen ZVEI wees op de noodzaak van uitbreiding van het elektriciteitsnet. De behoefte aan extra laadinfrastructuur, warmtepompen en decentrale opwek legt gelijktijdig extra druk op distributienetten. Daarbij speelt mee dat de situatie regionaal sterk verschilt. De Duitse Bundesnetzagentur publiceert inmiddels cijfers over hoe snel netbeheerders aansluitverzoeken verwerken en hoe ver hun processen zijn gedigitaliseerd, juist omdat de prestaties per regio uiteenlopen.
Dennis Heusser van de VDE Energy Technology Society legde in dat verband de nadruk op de rol van normen en standaarden. Volgens hem creëren die vertrouwen. Dat geldt voor conventioneel laden, maar net zo goed voor MCS en V2G. De kern van het Testival is daarmee breder dan alleen het testen van een laadproces: het gaat om aantonen dat verschillende implementaties in de praktijk samen kunnen werken. Pas dan ontstaat er een basis waarop voertuigen, laadhardware, nettechniek en backends niet alleen binnen één ecosysteem functioneren, maar ook over merkranden heen.
TostieTech duiding
Voor Nederlandse EV-rijders en fleetbeheerders is de kern van dit verhaal herkenbaar: de laadsnelheid op papier zegt minder dan de vraag of het hele systeem betrouwbaar werkt. Dat geldt bij AC- en DC-laden al, maar wordt nog belangrijker zodra Plug & Charge, slim laden, bidirectioneel laden en megawattladen samenkomen.
Het interessante aan dit Testival is dat CharIN de discussie verplaatst van “hoeveel kW?” naar “welke onderdelen moeten allemaal kloppen?”. Daar vallen voertuigsoftware, laadprotocol, beveiliging, vergrendeling van de stekker, backends en netkoppeling allemaal onder. Juist omdat de standaarden nu verder groeien, neemt ook het aantal mogelijke foutpunten toe. Voor gebruikers betekent dat: interoperabiliteit is niet een detail van de industrie, maar een voorwaarde voor voorspelbaar laden.
Bron: electrive
