Googlebooks getest: dat is voorlopig vooral een verhaal over sterke hardware en een besturingssysteem dat nog niet helemaal klaar lijkt voor de laptop. Tom’s Hardware bekeek modellen van Dell, Lenovo, HP, Acer en Asus, en concludeert dat de machines zelf overtuigen, maar dat Googlebook OS nog duidelijk op de grens balanceert tussen Android en een volwaardige desktopomgeving. De laptops voelen volgens de test modern en degelijk aan, maar de softwarelaag eromheen geeft op meerdere plekken aan dat Google nog tijd nodig heeft om het geheel af te maken.

Meer technologienieuws vind je op de TostieTech Tech-nieuwspagina.
Wat betekent de Googlebooks getest?
De eerste generatie Googlebooks komt uit een groep van vijf hardwarepartners: Dell, Lenovo, HP, Acer en Asus. In de test van Tom’s Hardware stonden vooral de Lenovo Googlebook 15, HP Googlebook 14 en Dell XPS Googlebook centraal. Die selectie maakt meteen duidelijk hoe Google zijn nieuwe platform heeft opgebouwd: niet door volledig nieuwe laptopontwerpen vanaf nul te creëren, maar door bestaande, herkenbare laptops aan te passen voor Googlebook OS.
De HP Googlebook 14 leunt sterk op de HP OmniBook Ultra, terwijl de Dell XPS Googlebook vrijwel een kopie is van de Dell XPS 13. Alleen krijgt die Dell-versie er een haptische touchpad bij. De Lenovo Googlebook 15 wijkt visueel wat af door zijn witte, lichtere ontwerp en het 15,3-inch OLED-scherm. Volgens Tom’s Hardware zijn de HP en Lenovo voorzien van een 2880 x 1800 OLED-paneel, terwijl Dell inzet op een 2560 x 1600 lcd-scherm.
Ook qua gevoel aan de tafel zijn er duidelijke verschillen. De HP komt het meest premium over, terwijl Lenovo juist licht en luchtig oogt. Tegelijk merkt de test op dat de Lenovo, ondanks de combinatie van carbon fiber, aluminium en magnesium, niet helemaal dezelfde hoogwaardige indruk achterlaat als je op basis van de prijsklasse en schermgrootte zou verwachten. Dat zegt veel over deze eerste lichting Googlebooks: de basis is goed, maar de afwerking verschilt per fabrikant en model.
Googlebooks getest: Android op een laptop, met handige én frustrerende keuzes
Het grootste onderscheid met een Chromebook of Windows-laptop zit in Googlebook OS zelf. Tom’s Hardware beschrijft het besturingssysteem als iets dat in de praktijk vooral aanvoelt als Android, met desktoponderdelen die later zijn toegevoegd. Daarmee sluit Google aan op zijn bredere belofte: een laptop die nauwer samenwerkt met een Android-telefoon en die AI-functies diep in de ervaring integreert.
Die aanpak levert een herkenbare, maar nog niet helemaal volwassen interface op. Er is een taakbalk onderaan, een statusbalk bovenin en een app-launcher, maar veel onderdelen lijken nog sterk georiënteerd op touchgebruik. Dat zie je bijvoorbeeld terug in de Files-app. Daar ontbreken voor- en achterknoppen, en mappen in de zijbalk kun je niet vastpinnen of herschikken. Ook Chrome mist op dit moment ondersteuning voor meerdere profielen, iets wat voor veel gebruikers juist een basisfunctie is als ze werk en privé gescheiden willen houden.
Google probeert de desktopervaring wel een eigen gezicht te geven. De opvallendste daarvan is de Glowbar: een lichtbalk die statusinformatie geeft en op sommige momenten kleurrijke animaties toont. De Glowbar reageert bijvoorbeeld wanneer je de laptop aanzet of in slaapstand zet, en kan via kleuren aangeven hoe het staat met de batterij of opladen. Er is zelfs een verborgen Glowbar Disco-app waarmee je kleuren en effecten kunt aanpassen, maar die aanpassingen blijven niet bewaard zodra je de app sluit. Dat soort keuzes maakt duidelijk dat Googlebook OS nog in ontwikkeling is: de ideeën zijn er al, maar de uitwerking is nog niet overal af of even logisch voor een laptopomgeving.

Prestaties, app-ondersteuning en batterij: gemengd beeld
Google gebruikt in de eerste generatie Googlebooks twee chipplatformen. De HP Googlebook 14 en Dell XPS Googlebook draaien op de Qualcomm Snapdragon X Elite X1-80-100, terwijl de Lenovo Googlebook 15 vertrouwt op Intel’s Core Ultra 5 325 uit de Core Series 3, die Tom’s Hardware aanduidt als Panther Lake.
Juist die mix maakt app-compatibiliteit meteen tot een belangrijk punt. Omdat veel Android-apps zijn gebouwd voor Arm-chips, roept de Intel-versie extra vragen op. Tom’s Hardware zag onder meer dat Microsoft Edge op de Arm-modellen goed draaide, terwijl de Intel-gebaseerde Lenovo daar problemen mee had, ondanks een label in de Play Store dat desktopcompatibiliteit suggereert. Dat onderstreept dat zo’n label niet automatisch betekent dat de ervaring op elk platform even soepel is.
In de benchmarks deden de Snapdragon-modellen het over het algemeen beter dan de Intel-machine. Dat gold vooral voor multi-coretests en voor 3DMark Steel Nomad Light. Alleen in WebXPRT4 wist de Lenovo het juist beter te doen. Het resultaat past bij het beeld dat uit de rest van de test naar voren komt: de hardware is krachtig genoeg, maar de ervaring verschilt per chip en per type applicatie.
Op batterijgebied is het resultaat degelijk, maar niet bijzonder uitgesproken. De Intel-Lenovo hield het het langst vol met 11 uur en 52 minuten, gevolgd door de HP met 10 uur en 25 minuten en de Dell met 10 uur en 4 minuten. Tom’s Hardware noemt die cijfers bruikbaar, maar niet opvallend sterk. Daarbij komt nog een praktisch punt: volgens het taakbeheer lijken de machines steeds al 7 tot 8 GB RAM in gebruik te hebben, vermoedelijk omdat lokale AI-modellen klaarstaan voor gebruik. Dat is relevant voor wie naar prestaties kijkt, want het laat zien dat een deel van het geheugen al in beslag wordt genomen voordat je zelf zwaar aan het werk gaat.
Cross-device functies en Play Store zetten de toon, maar niet zonder haken en ogen
Een belangrijk deel van Googlebooks draait om de koppeling met Android-telefoons. Google wil daarmee functies mogelijk maken zoals notificaties delen, bestanden draadloos verplaatsen, apps casten en verdergaan waar je op je telefoon was gebleven. In de test klinkt dat veelbelovend, maar de praktijk laat zien dat zulke functies sterk afhankelijk zijn van de juiste combinatie van laptop, telefoon en instellingen.
Daar begint meteen de eerste beperking. Google zegt dat je voor de beste ervaring een toestel met Android 17 nodig hebt. Wie een ouder toestel gebruikt of nog niet op de nieuwste versie zit, mist dus een deel van de functies. Tom’s Hardware noemt een Samsung Galaxy S23 als voorbeeld van een telefoon met beperkte ondersteuning, terwijl een Pixel 10 Pro XL werd gebruikt om de cross-device-functies goed te testen. Daarnaast meldt de bron dat ondersteuning voor Samsung-toestellen met Android 17 en One UI 9 geleidelijk wordt uitgerold.
Ook de opzet rond apps is strak geregisseerd. Installeren kan alleen via de Play Store; software van het web direct installeren is niet mogelijk. In die Play Store gebruikt Google verschillende desktoplabels om aan te geven hoe goed een app werkt op een Googlebook. Made for Desktop staat bovenaan en betekent dat een app echt is ontworpen voor muis en toetsenbord. Daarna volgen Optimized for Desktop en Compatible with Desktop. Daaronder komen Better on the Website en Built for Mobile.
Die classificatie helpt, maar lost niet alles op. Sommige apps gedragen zich prima, andere voelen vooral als mobiele software op een groter scherm. Tom’s Hardware noemt voorbeelden als Photoshop, Netflix, Zoom en Microsoft Office als apps die beter meewerken. Tegelijk blijft de conclusie dat Google nog ontwikkelaars moet overtuigen om de desktopkant serieus te nemen. Juist daar hangt voor consumenten veel van af: een goede hardwarebasis betekent weinig als de apps of instellingen nog niet zijn aangepast aan hoe mensen echt op een laptop werken.
TostieTech duiding
Googlebooks lijken bedoeld als een nieuw platform, maar de eerste indruk is dat Google vooral twee werelden aan elkaar probeert te plakken: Android en een laptopinterface. De hardware is daarbij niet het probleem. De geteste modellen zijn moderne machines met goede schermen, nette behuizing en in sommige gevallen prima prestaties. Het knelpunt zit in de softwarelaag eromheen.
Dat maakt de vergelijking met Chromebooks interessant. Die waren jarenlang vooral webmachines, maar konden zich tenminste als eenvoudige laptops gedragen. Googlebook OS lijkt ambitieuzer, omdat het meer app- en telefoonintegratie wil bieden. Alleen vraagt dat ook om volwassen desktopsoftware: fatsoenlijk vensterbeheer, betrouwbare app-compatibiliteit, duidelijke instellingen en ondersteuning voor gangbare workflows zoals meerdere profielen. Precies daar zitten nu nog de gaten.
Voor consumenten betekent dit vooral dat de toegevoegde waarde sterk afhangt van hoe diep je in het Google- en Android-ecosysteem zit. Wie vooral Chrome gebruikt, vaak met een Pixel-telefoon werkt en weinig losse desktopsoftware nodig heeft, ziet sneller de voordelen. Wie juist afhankelijk is van specifieke apps, werk- en privéprofielen of brede softwarekeuze, loopt eerder tegen beperkingen aan. Op basis van deze eerste test oogt Googlebook OS daarom nog niet als een volwaardig alternatief voor Windows, macOS of zelfs een volwassen Chromebook-opzet.
Bron: Tom's Hardware
