Final Fantasy Resonance laat volgens The Verge zien hoe een moderne Final Fantasy tegelijkertijd oud en nieuw kan aanvoelen. De game, Square Enix’ eerste HD-2D Final Fantasy, haalt duidelijk inspiratie uit de SNES-periode en combineert dat met een reeks hedendaagse comfortfuncties. In de praktijk levert dat een klassiek ogende RPG op die verrassend dicht bij de oude reeksstructuur blijft, zonder volledig vast te zitten in het verleden.

Meer technologienieuws vind je op de TostieTech Tech-nieuwspagina.
Wat betekent de Final Fantasy Resonance?
Wat direct opvalt aan Final Fantasy Resonance is hoe sterk de game leunt op de opzet van vroege Final Fantasy-delen. Volgens The Verge loop je over een grote wereldkaart om van plek naar plek te komen, terwijl je onderweg random gevechten tegenkomt. Ook het speuren naar kleine glinsteringen op de kaart om items op te rapen hoort daarbij. Die structuur roept bewust de oudere delen uit de serie op, waarin ontdekken, reizen en incidentele confrontaties centraal stonden in plaats van een constante stroom aan actie.
Ook de steden zijn opgebouwd volgens een herkenbaar patroon. De gebruikelijke combinatie van een herberg, een itemwinkel en een wapenzaak duikt steeds opnieuw op, waardoor de game niet alleen visueel retro oogt, maar ook in zijn wereldontwerp duidelijk teruggrijpt op de klassieke RPG-taal van toen. Voor spelers die zijn opgegroeid met recentere, meer lineaire Final Fantasy-delen, maakt dat de game meteen anders aanvoelen: minder georkestreerd, minder volgestopt met spectaculaire setpieces, en juist meer gericht op een traditioneel ritme van verkennen, rusten, inkopen doen en weer verder trekken.
In gevechten gaat Resonance nog verder terug naar de basis. De battles zijn turn-based, waardoor het spel draait om het kiezen van commando’s en het plannen van aanvallen via menu’s. Dat geeft de gevechten een tempo dat duidelijk verschilt van de actievere benadering van bijvoorbeeld Final Fantasy VII Remake. The Verge merkt op dat vijanden zelfs kort oplichten vlak voordat ze toeslaan, een visuele cue die direct doet denken aan oudere RPG’s en helpt om de klassieke sfeer compleet te maken. Die combinatie van herkenbare systemen zorgt ervoor dat Resonance soms bijna ouderwets aanvoelt, maar volgens de bron werkt dat juist in het voordeel van de game als je zin hebt in een rechtlijnige, tactische RPG-structuur.

Final Fantasy Resonance en de balans tussen oud en nieuw
De grote verrassing is dat Resonance niet alleen retro aanvoelt, maar ook een reeks moderne hulpmiddelen toevoegt die het spelen merkbaar soepeler maken. The Verge noemt onder meer de mogelijkheid om gevechten te versnellen en lange aanval-animaties over te slaan. Vooral dat laatste is belangrijk, omdat de game volgens de review veel van die animaties bevat. Daardoor hoeft de speler niet telkens door dezelfde handelingen heen te kijken en blijft het tempo beter behouden, ook als je voor de klassieke turn-based benadering kiest.
Op de wereldkaart kun je bovendien fast travel gebruiken naar locaties die je al eerder hebt bezocht. Dat is vooral handig bij de meerstaps sidequests, omdat je niet telkens dezelfde afstanden hoeft af te leggen. Ook in dungeons is er een moderne uitweg ingebouwd: als je dichtbij een baas een savepunt hebt bereikt, kun je terug teleporteren naar de ingang om je voor te bereiden of aan te vullen voordat je het gevecht aangaat. Dat soort comfortopties verandert de basisstructuur niet, maar maakt de game wel toegankelijker en minder omslachtig dan veel oudere RPG’s.
Tegelijk houdt Square Enix de gevechten nadrukkelijk strategisch. Vijanden hebben health bars én stagger bars, waardoor simpelweg blijven slaan minder effectief is dan het slim inzetten van magie en skills. De nadruk ligt dus niet alleen op levels omhoog werken, maar ook op het benutten van zwaktes en het zorgvuldig opbouwen van momentum in een gevecht. Volgens The Verge zorgt juist die combinatie van klassieke vorm en moderne verfijning ervoor dat Resonance niet aanvoelt als een museumstuk, maar als een oude spelstructuur die opnieuw bruikbaar is gemaakt voor een hedendaags publiek.
Visions geven de game een eigen draai
Een belangrijk verschil met pure nostalgie is het systeem met ‘Visions’. The Verge legt uit dat dit een terugkerend element is uit de mobiele oorsprong van de game: Final Fantasy Resonance is namelijk een adaptatie van de eerste verhaallijn van Final Fantasy Brave Exvius, dat in 2024 werd beëindigd. Daarmee komt de game niet zomaar uit het niets voort, maar bouwt Square Enix voort op een bestaand mobiel Final Fantasy-project.
Tijdens het spelen verzamel je Visions van personages uit andere Final Fantasy-delen, zoals Terra Branford uit Final Fantasy VI en Cloud Strife uit Final Fantasy VII. Die personages fungeren niet alleen als knipoog naar de franchisegeschiedenis, maar ook als daadwerkelijk onderdeel van het gevechtssysteem. Elke hoofdfiguur kan zo’n Vision uitrusten om nieuwe moves in gevechten vrij te spelen. Daarmee is het geen puur verzamelmechanisme of cosmetische fanservice, maar een systeem dat rechtstreeks invloed heeft op de manier waarop je speelt.
Volgens de review zit daar nog een extra laag onder. Wie een Vision langer gebruikt, ontgrendelt extra vaardigheden die behouden blijven, ook wanneer die Vision later niet meer is uitgerust. Dat maakt het mogelijk om personages stap voor stap te ontwikkelen en verschillende builds te maken. Het verzamelen van nieuwe Visions voelt daardoor niet alleen als een manier om bekende Final Fantasy-personages terug te zien, maar ook als een belangrijk onderdeel van de voortgang. The Verge noemt dit een slim systeem dat echt nieuwe mogelijkheden opent en de game meer diepte geeft dan je op het eerste gezicht misschien verwacht van een retro-ogende RPG.

Verhaal, sfeer en launch op meerdere platformen
The Verge beschrijft het verhaal van Resonance als vrij klassiek in opzet, zeker in de eerste tien uur die de recensent speelde. Je volgt Rain, een blonde held die als moreel zuiver en behulpzaam wordt neergezet, samen met zijn beste vriend Lasswell. Nadat een groot magisch kristal wordt vernietigd, trekken de twee eropuit om de vernietiging van andere kristallen tegen te houden. Dat uitgangspunt past naadloos in de traditie van oudere Final Fantasy-verhalen, waarin kristallen, een dreigende wereld en een heldhaftige reis vaak centraal staan.
De review benadrukt dat het verhaal tot nu toe weinig doet om die vertrouwde formule open te breken. Er zijn zelfs twee personages met amnesie opgedoken, een bekende trope binnen JRPG’s. Toch lijkt dat voor de recensent geen groot probleem, omdat het geheel vlot genoeg beweegt om de herkenbaarheid prettig te houden in plaats van vermoeiend. De nadruk ligt daarmee meer op het spelgevoel en de reis dan op plotwendingen die de boel volledig op zijn kop zetten.
The Verge meldt verder dat Final Fantasy Resonance op 22 oktober verschijnt voor Nintendo Switch, Nintendo Switch 2, pc, PlayStation 5 en Xbox Series X/S. De site had op het moment van publicatie ongeveer tien uur met de game gespeeld en kwam tot de conclusie dat Resonance al snel de typische Final Fantasy-zuigkracht heeft: een combinatie van bekende opbouw, grindbare gevechten en systemen waar je steeds weer aan blijft sleutelen. In de review wordt zelfs beschreven hoe de game de speler gaandeweg opslokt op een manier die alleen een Final Fantasy lijkt te kunnen bereiken. Daarmee positioneert Resonance zich niet als radicale vernieuwer, maar als een titel die de oude basis van de serie opnieuw inzet voor een modern publiek, met genoeg comfortfuncties en systeemdiepte om dat ook echt te laten werken.
TostieTech duiding
Voor Nederlandse Final Fantasy-fans is Resonance vooral interessant omdat het niet probeert de serie opnieuw uit te vinden. Square Enix kiest hier juist voor herkenbaarheid: wereldkaart, turn-based gevechten, klassiek opgebouwde steden en een verhaal met de bekende kristallenstructuur. Dat is geen toeval, maar een bewuste tegenbeweging tegen de action-RPG-richting die de serie de laatste jaren vaker heeft gekozen.
Tegelijk laat de game zien dat retro niet automatisch betekent dat alles verouderd is. De mix van fast travel, gevechtsversnelling, skipbare animaties en het Vision-systeem maakt duidelijk dat Square Enix geleerd heeft van latere Final Fantasy-delen en van de beperkingen van oudere RPG’s. Daardoor lijkt Resonance minder op een museumstuk en meer op een moderne RPG die zijn design openlijk ontleent aan de SNES-era van de reeks.
Bron: The Verge
