Donut Lab Battery: revolutionaire solid-state-batterij of vooral heel veel marketing?

Donut Lab presenteerde de Donut Battery als een revolutionaire all-solid-state batterij met 400 Wh/kg energiedichtheid, vijf minuten laadtijd en een levensduur van 100.000 laadcycli. Onafhankelijke tests van VTT bevestigen enkele opvallende eigenschappen, waaronder zeer snel laden en interessant gedrag bij hoge temperaturen. De belangrijkste claims over energiedichtheid en levensduur zijn echter nog niet overtuigend onafhankelijk aangetoond. Daarnaast is er stevige discussie ontstaan over de daadwerkelijke chemie van de cel, waarbij externe onderzoekers aanwijzingen zien voor lithium-ion/NMC-achtig gedrag. Donut Lab betwist die conclusies en blijft achter zijn technologie staan.

De Donut Battery van het Finse Donut Lab werd begin 2026 gepresenteerd als een doorbraak die de wereld van elektrische auto’s, motoren en energieopslag op zijn kop zou kunnen zetten. Donut Lab claimde onder meer een energiedichtheid van 400 Wh/kg, volledig opladen in slechts vijf minuten, een levensduur van 100.000 laadcycli, werking bij extreem hoge en lage temperaturen en een lagere kostprijs dan lithium-ionbatterijen. Volgens het bedrijf gaat het bovendien om een all-solid-state batterij die al klaar is voor productievoertuigen.

Donut Lab Donut Battery solid-state batterij voor elektrische auto's
De Donut Lab Donut Battery wordt gepresenteerd als een solid-state batterij met hoge energiedichtheid en zeer snel laden.

Dat zijn claims die, als ze allemaal tegelijk waar zijn, inderdaad buitengewoon interessant zijn. Een elektrische auto zou met dezelfde hoeveelheid batterijgewicht veel meer energie kunnen meenemen, terwijl minutenlang laden de praktische bruikbaarheid van elektrische voertuigen sterk zou kunnen verbeteren.

Maar er is een belangrijk probleem: de meest spectaculaire eigenschappen zijn tot nu toe niet onafhankelijk aangetoond. Donut Lab heeft inmiddels meerdere externe tests laten uitvoeren door het Finse VTT Technical Research Centre, en een deel daarvan laat daadwerkelijk interessante resultaten zien. Tegelijkertijd zijn juist de claims die de Donut Battery écht revolutionair zouden maken nog altijd niet overtuigend bewezen.

Dat maakt de Donut Battery bijzonder interessant voor TostieTech. Niet alleen vanwege de batterijtechnologie zelf, maar vooral vanwege de vraag hoe je onderscheid maakt tussen een indrukwekkend technisch resultaat en een marketingclaim die veel verder gaat dan het beschikbare bewijs.

Wat belooft Donut Lab precies?

Donut Lab presenteert zijn batterij als een all-solid-state batterij die geschikt is voor productievoertuigen. Op de huidige productpagina noemt het bedrijf onder meer:

  • 400 Wh/kg energiedichtheid;
  • volledig laden in vijf minuten;
  • 100.000 laadcycli;
  • extreem hoge veiligheid;
  • werking bij temperaturen van ongeveer -30 tot +100 graden Celsius;
  • lagere kosten dan lithium-ion;
  • geen ontvlambare vloeibare elektrolyt;
  • brede toepassingsmogelijkheden van voertuigen tot drones en energieopslag.

Daarnaast zegt Donut Lab dat de batterij modulair en vormvrij kan worden uitgevoerd. De batterij zou zich als het ware aan het product kunnen aanpassen, in plaats van dat het product rond een standaard batterijpakket moet worden ontworpen. Het bedrijf noemt onder meer verschillende spanningen, geometrieën en zelfs structurele integratie als mogelijkheden.

Ook zegt Donut Lab dat zijn technologie inmiddels wordt ingezet of ontwikkeld voor verschillende toepassingen. Op de website worden onder meer Verge Motorcycles, het WattEV-platform, Cova Power en defensietoepassingen genoemd.

Op papier klinkt dat bijna te mooi om waar te zijn. En precies daarom is het belangrijk om de verschillende claims niet als één pakket te behandelen.

Een batterij kan bijvoorbeeld uitstekend snel laden zonder een extreem hoge energiedichtheid te hebben. Een batterij kan veilig zijn zonder 100.000 cycli mee te gaan. En een indrukwekkende celprestatie betekent nog niet automatisch dat een compleet accupakket in een auto dezelfde prestaties levert.

Dat onderscheid raakt verloren wanneer alle eigenschappen in één marketingverhaal worden samengevoegd.

De eerste test: extreem snel laden blijkt daadwerkelijk mogelijk

Een van de eerste claims die onafhankelijk werd onderzocht, is waarschijnlijk meteen de minst controversiële én een van de interessantste: het laadvermogen.

Donut Lab liet VTT een pouchcel onderzoeken met een nominale capaciteit van ongeveer 26 Ah en een nominale spanning van 3,6 volt. De test werd uitgevoerd bij onder meer 5C en 11C. Bij 11C werd de cel met ongeveer 130 ampère geladen.

Het resultaat is indrukwekkend.

Bij de 11C-test bereikte de cel volgens VTT ongeveer 80 procent lading in 4,5 à 4,6 minuten. De volledige lading werd in iets meer dan zeven minuten bereikt. Daarmee werd de claim van Donut Lab dat 80 procent in vijf minuten haalbaar is daadwerkelijk ondersteund door onafhankelijke metingen.

Donut Lab Donut Battery wordt extreem snel opgeladen
Donut Lab claimt dat de Donut Battery in ongeveer vijf minuten van 10 naar 80 procent kan worden geladen.

Dat is dus geen verzonnen marketinggetal. Er is daadwerkelijk een onafhankelijke test uitgevoerd waarin een Donut-cel extreem snel werd geladen.

Maar ook hier is de context belangrijk.

Het ging om een enkele cel, niet om een complete autoaccu. Bovendien werd de cel gedurende de test intensief thermisch gemonitord. Bij 11C liep de temperatuur op tot ongeveer 63 graden Celsius. Bij een voertuigaccu moeten duizenden cellen, het koelsysteem, bekabeling, vermogenselektronica en laadpaal allemaal met dergelijke vermogens kunnen omgaan.

De test bewijst dus:

Deze cel kan onder deze testomstandigheden extreem snel worden geladen.

Hij bewijst niet:

Een elektrische auto met deze batterij kan altijd en overal in vijf minuten volledig worden geladen.

Dat verschil is aanzienlijk.

De tweede test: opmerkelijk gedrag bij hoge temperaturen

De tweede VTT-test keek naar de prestaties bij hoge temperaturen.

Volgens Donut Lab behield de batterij bij 80 graden Celsius ongeveer 110 procent van zijn nominale capaciteit en bij 100 graden ongeveer 107 procent. Dat klinkt merkwaardig, maar het betekent niet dat de batterij ineens extra chemische energie krijgt. Bij hogere temperatuur daalt de interne weerstand, waardoor tijdens ontladen minder energie verloren gaat en een groter deel van de nominale capaciteit benut kan worden.

Dit is technisch gezien een belangrijk onderscheid.

Donut Lab gebruikte de resultaten vooral om de extreme temperatuurbestendigheid van de batterij te benadrukken. Tegelijkertijd gebeurde er tijdens deze test iets opvallends: de vacuümstructuur rond de pouchcel verloor zijn vacuüm bij 100 graden Celsius. Donut Lab stelde dat dit kwam door materialen en lijmen die uit de lithium-ionindustrie waren overgenomen en eigenlijk niet voor dergelijke temperaturen waren ontworpen.

Dat is interessant omdat het laat zien dat zelfs in de demonstraties die bedoeld zijn om de sterke punten van de technologie te bewijzen, de constructie tegen grenzen aanloopt.

Donut Lab zegt dat de batterijchemie zelf intact bleef. Dat kan best zo zijn. Maar voor een commercieel batterijsysteem maakt juist het totale ontwerp uit. Een cel die chemisch stabiel blijft maar waarvan de verpakking, afdichting of andere componenten bij extreme temperaturen bezwijken, is niet automatisch een probleemloze 100 graden-batterij.

De beschadigde cel bleef werken, maar verloor veel capaciteit

Donut Lab besloot vervolgens dezelfde beschadigde cel verder te testen.

Dat leverde een van de meest interessante én meest misbegrepen resultaten uit de hele campagne op.

De beschadigde cel werd eerst vijf keer bij 1C geladen en ontladen en vervolgens vijftig keer bij 5C. Volgens Donut Lab bleef de cel veilig functioneren zonder temperatuurpieken of brand. De capaciteit zakte echter fors, tot ongeveer 11 Ah vanaf een oorspronkelijke capaciteit van ongeveer 25 Ah. Donut Lab benadrukte dat dit geen levensduurtest was, maar een veiligheidstest van een beschadigde cel.

Dat onderscheid is belangrijk.

De test toont aan dat een beschadigde cel onder deze omstandigheden niet in thermal runaway ging.

Hij toont niet aan dat de batterij na 50 cycli nog steeds 100 procent van zijn capaciteit behoudt.

Sterker nog: de enorme capaciteitsdaling maakt duidelijk dat de beschadigde toestand wel degelijk grote gevolgen heeft voor de prestaties.

Als veiligheid het doel van deze specifieke test was, is dat op zichzelf geen probleem. Maar het is misleidend om zo’n test vervolgens als indirect bewijs voor een extreme levensduur te interpreteren.

De derde test: is het eigenlijk wel een batterij?

Na de eerste tests ontstond online discussie over de mogelijkheid dat de Donut Battery helemaal geen conventionele batterij zou zijn, maar meer gedrag van een supercapacitor zou vertonen.

Donut Lab liet VTT daarom de zelfontlading onderzoeken.

De cel werd gedurende tien dagen op ongeveer 50 procent state of charge bewaard, waarbij de spanning continu werd gemeten. Volgens Donut Lab stabiliseerde de spanning zich en bleef de cel gedurende de resterende opslagperiode zijn lading behouden. Daarmee werd het idee dat de Donut Battery eigenlijk een supercapacitor zou zijn minder aannemelijk.

Dat is een nuttige test.

Maar ook dit is weer een voorbeeld van hoe beperkt zo’n “bewijs” eigenlijk is.

Dat een cel zich gedraagt als een batterij en niet als een supercapacitor zegt bijna niets over de vraag of de batterij 400 Wh/kg haalt of 100.000 cycli meegaat.

Het bewijst één specifieke eigenschap.

En dat patroon begint op te vallen.

Het bijzondere aan ‘I Donut Believe’

Donut Lab heeft de twijfels rond zijn batterij niet genegeerd. Integendeel: het bedrijf heeft er een volledige website en videoserie omheen gebouwd met de toepasselijke naam I Donut Believe.

Op die website worden VTT-tests gepubliceerd over onder meer:

  • snel laden;
  • prestaties bij hoge temperatuur;
  • zelfontlading;
  • gedrag na beschadiging;
  • zwelling van de pouchcel.

Daarnaast worden demonstraties getoond van een volledig accupakket in een Verge-motorfiets, manufacturing en scaling, verwisselbare batterijpacks, verschillende celarchitecturen en andere eigenschappen.

Dat is op zichzelf positief.

Het is veel beter dan simpelweg zeggen: “Vertrouw ons, onze batterij kan dit.”

Maar er zit een cruciaal probleem in de manier waarop de campagne wordt gepresenteerd.

Iedere test beantwoordt een heel klein deel van de grote vraag.

Het is alsof een fabrikant zegt:

“Onze auto rijdt 800 kilometer, laadt in vijf minuten, weegt 1.000 kilo, kost de helft van een Tesla en gaat een miljoen kilometer mee.”

En vervolgens vijf onafhankelijke tests publiceert waaruit blijkt dat:

de deuren goed sluiten,
de airconditioning werkt,
hij bij 40 graden Celsius kan rijden,
hij na tien dagen niet vanzelf leegloopt
en de banden niet lek gaan.

Allemaal echte tests. Allemaal nuttig. Maar ze bewijzen niet de belangrijkste claims.

Dat is precies waarom ik kritisch ben op de formulering rond I Donut Believe.

De testresultaten zijn niet waardeloos. Integendeel. Sommige resultaten zijn indrukwekkend. Het probleem is dat ze gemakkelijk de indruk kunnen wekken dat het hele batterijpakket inmiddels onafhankelijk is gevalideerd, terwijl dat niet zo is.

De twee belangrijkste claims blijven juist het grootste vraagteken

Donut Lab’s twee spectaculairste specificaties zijn:

400 Wh/kg

en

100.000 laadcycli.

En juist die twee cijfers zijn essentieel.

Een hoge energiedichtheid bepaalt hoeveel energie je met een bepaald batterijgewicht kunt meenemen. Voor elektrische auto’s is dat enorm belangrijk.

Als een batterij daadwerkelijk 400 Wh/kg op celniveau haalt, is dat een zeer indrukwekkend getal.

Maar de VTT-tests hebben de massa van de geteste cel niet gebruikt om die claim onafhankelijk vast te stellen. IEEE Spectrum merkte daarom op dat de test wel een cel met ongeveer 94 Wh nominale energie onderzocht, maar geen massa gaf waarmee 400 Wh/kg kon worden berekend.

Een onafhankelijke analyse van de beschikbare test- en oudere SGS-gegevens komt bovendien uit op aanzienlijk lagere energiedichtheden voor eerder geteste prototypes. Die analyse noemt ongeveer 268 tot 297 Wh/kg voor oudere cellen, maar benadrukt ook dat dit niet hetzelfde is als een definitieve meting van de huidige DL-serie.

Daarmee is de juiste conclusie niet:

“De Donut Battery haalt geen 400 Wh/kg.”

Maar:

“De claim van 400 Wh/kg is onvoldoende onafhankelijk aangetoond.”

Dat lijkt misschien een klein taalverschil, maar wetenschappelijk is het een enorm verschil.

100.000 cycli is nog veel moeilijker te bewijzen

De claim van 100.000 cycli is misschien nog indrukwekkender.

Bij één volledige cyclus per dag zou 100.000 cycli theoretisch meer dan 273 jaar betekenen.

Een fabrikant hoeft natuurlijk niet letterlijk 273 jaar te testen om een levensduurmodel te maken. Je kunt versneld testen, modellen gebruiken en degradatiemechanismen analyseren.

Maar er moet dan wel overtuigend bewijs zijn dat de gebruikte modellen betrouwbaar zijn.

En dat is precies waar het huidige openbare bewijs tekortschiet.

IEEE Spectrum merkt op dat de VTT-metingen slechts een zeer beperkt aantal laad- en ontlaadcycli omvatten en dus onmogelijk op zichzelf kunnen aantonen dat een batterij 100.000 volledige cycli overleeft.

De beschadigde cel die later 50 keer bij 5C werd getest, is bovendien expliciet niet bedoeld als levensduurtest. Na die test was een groot deel van de capaciteit verdwenen.

Dat betekent niet dat 100.000 cycli onmogelijk zijn.

Het betekent dat we het simpelweg nog niet weten.

En als een fabrikant een getal als 100.000 cycli prominent op zijn productpagina zet, terwijl onafhankelijk onderzoek die claim nog niet kan bevestigen, moet dat getal als een ontwerpdoel of bedrijfsclaim worden behandeld en niet als een bewezen productspecificatie.

Dan is er nog de vraag: wat zit er eigenlijk in?

Een van de grootste problemen rond de Donut Battery is dat Donut Lab de exacte chemische samenstelling van de batterij niet volledig openbaar heeft gemaakt.

Dat is begrijpelijk vanuit intellectueel eigendom. Een batterijbedrijf hoeft natuurlijk niet zijn volledige recept online te zetten.

Maar het maakt onafhankelijke beoordeling veel moeilijker.

Verschillende onderzoekers hebben gekeken naar zaken als spanningscurves, zwelling en elektrochemisch gedrag. Een onderzoek onder leiding van Ryan Inis Hughes, gepubliceerd via zijn Ziroth-kanaal en besproken door onder meer The Verge, stelt dat de beschikbare gegevens veel meer overeenkomen met een conventionele lithium-ion/NMC-achtige cel dan met de door het bedrijf gepresenteerde solid-state/sodium-achtige technologie.

Dat is een zeer zware beschuldiging.

Het is belangrijk om daarbij precies te blijven: dit is de conclusie van een externe technische analyse, niet een uitspraak die ik als bewezen feit wil presenteren.

Donut Lab ontkent de conclusies van Ziroth en zegt dat het materiaal geen nieuwe feiten bevat en eerdere claims opnieuw verpakt. Het bedrijf benadrukt bovendien dat Ziroth volgens Donut Lab een commerciële relatie met CATL heeft.

Een onafhankelijke redactionele publicatie van Transport Evolved schrijft juist dat het geen bewijs voor die door Donut Lab genoemde commerciële relatie kon vinden en dat Donut Lab de beste manier om de twijfels te beantwoorden zou hebben door zijn cellen onder open, onafhankelijke omstandigheden uitgebreid te laten testen.

Daarmee zitten we precies bij de kern.

Niet bij:

“Wie heeft er gelijk?”

Maar bij:

“Welke metingen kunnen het geschil definitief beslechten?”

Wat zou een overtuigend onafhankelijke test zijn?

Een echte doorbraak zou veel minder moeilijk te beoordelen zijn als Donut Lab een onafhankelijke partij een volledig gespecificeerde cel zou laten onderzoeken.

Dan wil je onder andere zien:

Chemische samenstelling
Welke materialen zitten daadwerkelijk in anode, kathode en elektrolyt?

Massa en afmetingen
Zodat gravimetrische én volumetrische energiedichtheid kunnen worden berekend.

Volledige laad- en ontlaadcurves
Bij verschillende laadstromen, temperaturen en state-of-chargegebieden.

Cycle-life-test
Op gezonde, representatieve cellen en niet alleen op een beschadigd exemplaar.

C-rate en warmteontwikkeling
Niet alleen één korte demonstratie, maar langdurig bij verschillende laadstromen.

Round-trip efficiency
Hoeveel energie komt er daadwerkelijk uit ten opzichte van wat erin wordt gestopt?

Veiligheidstests
Puncture, crush, overcharge, thermal abuse en propagation.

Cell-to-pack en pack-level data
Want uiteindelijk koopt de consument geen 26Ah-pouchcel. Hij koopt een batterijpakket.

Dat laatste is heel belangrijk.

Een revolutionaire cel is waardeloos voor een consument als het uiteindelijke pakket zwaar, duur, complex of inefficiënt wordt.

De batterij wordt inmiddels wel in voertuigen gebruikt

Daar zit nog een belangrijk tegenargument.

De Donut Battery is niet alleen een laboratoriumcel. Donut Lab en Verge Motorcycles presenteren een 18kWh-batterijpakket in de TS Pro en tonen een pack-level laadtest waarbij ongeveer 100 kW laadvermogen werd gehaald.

Dat is interessanter dan alleen een losse cel.

Maar ook hier moeten we voorzichtig zijn met de conclusie.

Een voertuig met een Donut Battery laat zien dat de technologie in een voertuigarchitectuur kan worden toegepast.

Het bewijst niet automatisch dat alle geclaimde eigenschappen van de cel worden gehaald.

Het is een beetje hetzelfde als een prototypeauto die daadwerkelijk rijdt. Daarmee weet je dat de aandrijflijn functioneert. Je weet nog niet of de auto 100.000 kilometer probleemloos meegaat, daadwerkelijk 1 op 30 rijdt en de beloofde actieradius onder alle omstandigheden haalt.

De swelling-test is wél interessant

Een van de latere VTT-tests vind ik technisch interessanter dan sommige marketingclaims doen vermoeden.

Bij solid-state batterijen kan volumeverandering tijdens laden en ontladen een probleem zijn. Cellmateriaal zet uit en krimpt weer, waardoor het batterijpakket mechanisch onder spanning kan komen te staan.

VTT mat bij de Donut-pouchcel ongeveer 4,4 procent volumeverandering tijdens de geteste laad- en ontlaadcycli. Het rapport beschrijft dit als het doel van de test: het swellinggedrag van de door Donut geleverde cel meten.

Donut Lab Donut Battery tijdens een swelling test met vlakke en opgezwollen batterijcel
De swelling test laat zien hoe de Donut Battery tijdens laad- en ontlaadcycli van vorm kan veranderen.

Dat is een nuttige en concrete eigenschap om te meten.

Maar ook deze test bewijst niet dat de Donut Battery 400 Wh/kg haalt of 100.000 cycli meegaat.

Hij bewijst dat de onderzochte cel in deze test ongeveer 4,4 procent zwelling vertoonde.

En dat is precies hoe ik eigenlijk alle resultaten van I Donut Believe zou willen lezen.

Niet:

“Donut Lab heeft bewezen dat de batterij revolutionair is.”

Maar:

“Donut Lab heeft voor specifieke eigenschappen specifieke meetresultaten gepubliceerd.”

Dat is een veel eerlijkere manier om naar de data te kijken.

Waarom de communicatie van Donut Lab zo effectief is

Marketingtechnisch is de Donut Battery een interessant fenomeen.

De naam I Donut Believe is briljant gekozen. Het maakt scepsis onderdeel van de campagne. Wie twijfelt, wordt eigenlijk onderdeel van het verhaal.

Daarna wordt iedere volgende test gepresenteerd als een stukje van de puzzel.

Eerst snel laden.

Daarna hitte.

Daarna zelfontlading.

Daarna veiligheid.

Daarna zwelling.

Daarna productie.

Daarna een batterijpakket.

Elke afzonderlijke video geeft de kijker het gevoel dat er weer een stukje bewijs is toegevoegd.

En dat ís ook zo.

Maar het gevaar bestaat dat je onbewust de som van al die kleine bewijzen gebruikt als bewijs voor een veel grotere conclusie.

En dat is wetenschappelijk niet automatisch gerechtvaardigd.

Vijf keer een deelclaim aantonen betekent niet dat de hoofdclaim vijf keer zo overtuigend is.

Zeker niet wanneer de belangrijkste onbewezen eigenschappen — energiedichtheid en levensduur — juist moeilijker te testen zijn.

Het verschil tussen een technische demonstratie en productvalidatie

Dat onderscheid is naar mijn mening de belangrijkste les uit het hele Donut-verhaal.

Een technische demonstratie laat zien:

“Onder deze omstandigheden kan deze cel dit.”

Een productvalidatie moet aantonen:

“Dit gedrag blijft overeind bij duizenden cellen, gedurende duizenden cycli, binnen een complete batterij, onder realistische omstandigheden, met reproduceerbare resultaten.”

Dat tweede niveau is wat nodig is voordat je een revolutionaire batterijtechnologie als bewezen kunt beschouwen.

Donut Lab zegt dat de technologie al klaar is voor grootschalige toepassing. De website spreekt zelfs over productie en schaalbaarheid.

Maar daar hoort dan ook een veel grotere hoeveelheid openbare data bij.

Opvallend is bovendien dat Donut Lab na de kritiek blijft benadrukken dat het bedrijf volledig achter zijn technische gegevens staat. Dat is op zichzelf niet vreemd; een fabrikant mag zijn technologie verdedigen. Maar uiteindelijk zijn niet de woorden van Donut Lab, Ziroth, Electrek of TostieTech doorslaggevend.

De reproduceerbare meting is doorslaggevend.


De Donut Battery is precies het soort technologie waar ik als techliefhebber enthousiast van kan worden. Een batterij die 400 Wh/kg haalt, in vijf minuten volledig kan worden geladen, 100.000 cycli meegaat, veilig blijft bij extreme temperaturen en ook nog goedkoper is dan lithium-ion zou een enorme stap vooruit zijn.

Maar juist daarom moeten we extra kritisch zijn.

Mijn oordeel is op dit moment niet dat de Donut Battery onmogelijk is. Daarvoor is het publieke bewijs te complex en zijn sommige meetresultaten daadwerkelijk interessant. De snelle laadtest van VTT is echt uitgevoerd. De hoge-temperatuurtest is echt uitgevoerd. Het zelfontladingsonderzoek is echt uitgevoerd. Er zijn tests met een beschadigde cel gedaan en er is zelfs op packniveau geladen. De swelling-test is eveneens een concrete meting.

Maar daaruit volgt nog lang niet dat de grote belofte van Donut Lab is bewezen.

En dat is wat mij betreft het grootste probleem met de manier waarop I Donut Believe wordt gepresenteerd.

Het programma toont regelmatig kleine stukjes bewijs voor afzonderlijke eigenschappen. Dat zijn soms interessante stukjes bewijs. Maar de kijker kan daardoor gemakkelijk het gevoel krijgen dat iedere nieuwe video weer een stukje van de revolutionaire hoofdclaim bevestigt.

Dat doet hij niet noodzakelijk.

Een test waarin wordt aangetoond dat een batterij na tien dagen zijn lading behoudt, zegt niets over 100.000 laadcycli. Een test waarin een cel niet in brand vliegt nadat de verpakking beschadigd is, zegt niets over 400 Wh/kg. Een swelling-test zegt niets over de totale energiedichtheid. Een demonstratie met een motorfiets zegt niets over de levensduur van een batterijpakket gedurende tien jaar.

En dát is precies waar mijn scepsis zit.

De huidige publieke resultaten zijn als losse puzzelstukjes interessant, maar de afbeelding op de doos is nog niet compleet.

De claims van 400 Wh/kg en 100.000 cycli zijn juist de twee specificaties die voor mij het verschil maken tussen “interessante batterijtechnologie” en “batterijdoorbraak van historische proporties”. Onafhankelijke analyses hebben erop gewezen dat juist deze twee claims niet door de gepubliceerde VTT-tests worden bewezen.

Daar komt de discussie over de chemie nog bovenop. Onderzoekers en batterij-experts die de openbare data hebben bestudeerd, zeggen dat bepaalde eigenschappen beter passen bij lithium-ion/NMC dan bij de technologie die Donut Lab naar voren brengt. The Verge heeft die kritiek in juni uitgebreid beschreven, terwijl Donut Lab de conclusies betwist en achter zijn eigen technische gegevens blijft staan.

Dat betekent niet dat wij hier kunnen concluderen dat Donut Lab bewust fraudeert. Daarvoor zouden we veel verdergaande bewijzen nodig hebben. Er zijn inmiddels wel zeer serieuze externe beschuldigingen en technische vragen, maar beschuldigingen zijn nog geen rechterlijke vaststelling.

Wat wél vaststaat, is dat de bewijslast bij Donut Lab ligt wanneer het zulke buitengewone specificaties claimt.

En die bewijslast is wat mij betreft nog niet volledig ingelost.

Sterker nog: als Donut Lab echt beschikt over een batterij die 400 Wh/kg haalt én 100.000 cycli kan doorstaan, zou dat juist een geweldige kans zijn om alle sceptici definitief de mond te snoeren. Laat een onafhankelijk laboratorium een representatieve productiecellen wegen. Laat het de chemie karakteriseren. Laat het een volledige laad- en ontlaadcurve publiceren. Laat gezonde cellen duizenden cycli draaien. Laat de energiedichtheid op reproduceerbare wijze meten.

Dan hoeft niemand meer te discussiëren.

Dan kunnen we simpelweg naar de grafieken kijken.

Dat zou voor Donut Lab veel krachtiger zijn dan tien nieuwe afleveringen van I Donut Believe.

Mijn huidige conclusie: de Donut Battery is interessant, maar de term ‘revolutionaire batterijdoorbraak’ is op basis van het openbare bewijs nog niet gerechtvaardigd. Sommige prestaties zijn overtuigend aangetoond; de claims die het verschil zouden maken zijn dat nog niet. En totdat die cijfers onafhankelijk, reproduceerbaar en op een representatieve productiecellen worden aangetoond, zou ik de 400 Wh/kg en 100.000 cycli behandelen als claims van Donut Lab, niet als vaststaande eigenschappen van de batterij.

Dat is precies het verschil tussen “I Donut Believe” en “I Donut Know Yet.”

Dit artikel is niet gesponsord op welke manier dan ook. Ik heb het artikel gemaakt omdat ik batterijtechnologie en elektrische voertuigen zeer interessant vind. Ik hoop dat je hebt genoten van het lezen van dit artikel.

Heb je ook zo genoten? Laat dat alsjeblieft weten door hieronder een reactie te geven!

Geef een reactie