Bidirectioneel laden kan volgens energie-expert Dr. Tim Meyer een belangrijke rol spelen in de koppeling tussen mobiliteit en het energiesysteem. In een interview met electrive noemt hij elektrische auto’s zelfs een ‘sleeping giant’: een grote, nog nauwelijks benutte opslagbron. Tegelijkertijd waarschuwt hij dat de techniek sneller gaat dan wetgeving, netbeheer en marktprocessen.

Meer technologienieuws vind je op de TostieTech Tech-nieuwspagina.
Wat betekent de bidirectioneel laden?
Meyer schetst in het interview drie knelpunten die Duitsland volgens hem te lang heeft onderschat: elektrificatie, flexibilisering en infrastructuur. Met alleen meer productie van hernieuwbare stroom ben je er niet, zegt hij. Het systeem heeft ook meer elektrisch verbruik nodig, bijvoorbeeld in mobiliteit, en moet beter overweg kunnen met schommelingen in zonne- en windproductie. Daar komt bij dat vooral de distributienetten volgens hem achterlopen op de praktijk. De Duitse regering spreekt inmiddels van een fase van ‘systeemintegratie’, maar Meyer noemt dat voorlopig vooral een politieke term. Volgens hem is de druk inmiddels vooral afkomstig uit de markt: consumenten en bedrijven willen elektrificeren, terwijl infrastructuur en regelgeving dat tempo nog niet bijbenen.
Bidirectioneel laden als deel van bidirectioneel laden
Volgens Meyer is bidirectioneel laden veel meer dan een technische nicety. Een elektrische auto met 40 of 60 kWh accucapaciteit heeft al meer opslag dan een doorsnee thuisbatterij, zegt hij. En omdat het om miljoenen voertuigen kan gaan, ontstaat volgens hem een systeemcapaciteit van honderden gigawattuur als een relatief klein deel van het wagenpark structureel aan het net hangt. Eerst kan slim laden al helpen door auto’s te laden op goedkope of gunstige momenten. Maar daarmee is het probleem niet volledig opgelost, benadrukt Meyer: als miljoenen auto’s tegelijk laden omdat stroom op dat moment goedkoop is, kunnen lokale netten alsnog vollopen. Daarom zijn ook prijsprikkels vanuit het net zelf nodig. Bidirectioneel laden gaat nog verder, omdat de auto dan ook weer energie kan terugleveren.
Waarom de techniek nu niet het grootste probleem is
De grootste rem op bidirectioneel laden zit volgens Meyer niet in de voertuigtechniek, maar in de energiesector zelf. Er moet precies kunnen worden gemeten hoeveel stroom uit de auto komt, hoeveel uit een pv-installatie en hoeveel uit het net. Ook moeten nettarieven, heffingen en verrekening goed op elkaar aansluiten. Daarvoor zijn standaarden, uniforme processen en software nodig. Meyer zegt dat veel netbeheerders dit nog niet op grote schaal aankunnen, en dat een lappendeken aan lokale werkwijzen opschaling lastig maakt. Als Duitsland echt tempo wil maken, zijn volgens hem economische prikkels nodig zodat het voor netbeheerders aantrekkelijk wordt om batterijen en voertuigen systeemondersteunend in te zetten. Nu beloont de regulering vooral traditionele netuitbreiding, niet slimme flexibiliteit.
Van auto naar energie-infrastructuur
Meyer verwacht dat vooral zakelijke toepassingen de doorbraak versnellen. Bij vrachtverkeer en grote depotlocaties is de druk om te elektrificeren groot, terwijl netaansluitingen vaak tekortschieten. Dan komt de vraag op tafel of bedrijven moeten verhuizen, of juist extra moeten investeren in energiemanagement en lokale opslag. Daarmee groeit elektromobiliteit volgens hem uit tot onderdeel van de energie-infrastructuur zelf. Ook noemt hij een nationale strategie voor bidirectioneel laden zinvol, omdat die mobiliteit, netbeheer, digitalisering, regelgeving en investeringen met elkaar kan verbinden. In zijn ogen is de belangrijkste brug uiteindelijk politiek: minder polarisatie, meer gedeelde technische en economische uitgangspunten.
TostieTech duiding
Meyers analyse laat goed zien waarom bidirectioneel laden in theorie zo aantrekkelijk is: de auto staat veel uren per dag stil en kan daardoor functioneren als flexibele buffer. Juist die combinatie van grote aantallen voertuigen en relatief grote accupakketten maakt de potentie systeemtechnisch interessant. Tegelijk wordt duidelijk dat de bottleneck niet primair in de batterij of de laadpaal zit, maar in de keten eromheen: meetinrichting, verrekening, nettarieven, standaarden en de digitale processen van netbeheerders. Dat is een belangrijk verschil met veel discussies over elektrificatie, waarin techniek en regelgeving te vaak op één hoop worden gegooid. Op basis van dit interview lijkt de meest realistische conclusie dat bidirectioneel laden pas schaalbaar wordt als marktregels, netbeheer en software dezelfde kant op bewegen. Zonder die afstemming blijft de elektrische auto vooral een potentieel, en nog geen breed inzetbare schakel in het energiesysteem.
Bron: electrive
